เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๗ สิงหาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๗ สิงหาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๗ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพเดินทางไปยังวัดพุทธกาญจนมุนี หรือในชื่อชาวบ้านเรียกก็คือวัดวังปลาหมู หมู่ที่ ๖ ตำบลหนองหญ้า อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อร่วมพิธีเปิดการประชุมอบรมพระนวกะประจำปี ๒๕๖๙ ของคณะสงฆ์อำเภอเมืองกาญจนบุรี

ปีนี้ทางคณะสงฆ์อำเภอเมืองกาญจนบุรีนั้น เฉพาะพระภิกษุใหม่มีอยู่ ๑๐๙ รูป ถ้ารวมสามเณรด้วยก็เกือบ ๒๐๐ รูป ยังถือว่าอยู่ในจำนวนที่ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปมากนัก พระเดชพระคุณพระราชวชิรโมลี (สมชาย พุทฺธญาโณ ป.ธ. ๗) เจ้าคณะภาค ๑๔ วัดระฆังโฆสิตาราม เมตตาเดินทางมาเป็นประธานในพิธีเปิดและให้โอวาทแก่พระนวกะในครั้งนี้

เมื่อกระผม/อาตมภาพร่วมพิธีเปิดแล้วก็ได้กราบขออนุญาตในการเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อที่จะไปทำหนังสือเดินทางเล่มใหม่ เนื่องเพราะว่าถ้าเดินทางอีกครั้งหนึ่ง หนังสือเดินทางเล่มเก่าก็จะมีอายุไม่เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว สถานที่ไปก็คือห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวสต์เกต แต่ด้วยความที่ว่าร้อยวันพันปีจะได้มาสักครั้งหนึ่ง เนื่องเพราะว่าที่มาครั้งก่อนในการทำหนังสือเดินทางก็ ๕ ปีที่แล้ว มาทำครั้งนี้ก็อีก ๕ ปีให้หลัง

สรุปว่าจะมาครั้งไหนก็ต้องหลงทาง วนอยู่ในลานจอดรถกันพักใหญ่ กว่าที่จะจับจุดได้ว่าควรที่จะไปทางไหน โดยเฉพาะได้รับความเมตตาจากสิงห์มอเตอร์ไซค์ ชี้ให้ว่าต้องเข้าประตูไหนถึงจะใกล้สถานที่ซึ่งเราต้องการจะไป

ส่วนที่ชื่นชมต่อห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวสต์เกตก็คือ จัดให้มีจุดโซนเขียวสำหรับจอดรถฟรี ๙๐ นาที เพื่อใช้สำหรับบุคคลที่มีธุระน้อย สามารถที่จะทำให้เสร็จภายในชั่วโมงครึ่งได้ และโดยเฉพาะจุดจอดรถนี้อยู่ใกล้จุดทำหนังสือเดินทางของกรมการกงสุล กระทรวงการต่างประเทศเลยทีเดียว

ครั้นเข้าไปภายใน ก็ได้รับการอำนวยความสะดวกจากเจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายเป็นอย่างดียิ่ง โดยเฉพาะให้คำแนะนำในทุกเรื่อง และจัดการทำหนังสือเดินทางเล่มใหม่ให้เสร็จเรียบร้อย เมื่อตรวจสอบข้อมูลและจ่ายเงินค่าธรรมเนียมแล้ว เขาก็แจ้งว่าให้ไปรอรับที่วัด หนังสือจะส่งถึงตามที่อยู่ซึ่งให้ไว้ภายใน ๗ วัน

ขอชื่นชมต่อเจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายของทางส่วนกรมการกงสุล กระทรวงการต่างประเทศ ที่มาเปิดทำงานในห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวสต์เกตนี้ ไม่ว่าจะมาครั้งไหนก็ตาม ได้รับการบริการเป็นอย่างดียิ่ง บรรดารุ่นพี่ ๆ ก็เปิดโอกาสให้น้อง ๆ ได้ทำงาน มายืนให้คำแนะนำกันทีหนึ่ง ๓ คน ๔ คน

กระผม/อาตมภาพเห็นแล้วยังรู้สึกชื่นใจแทนว่า สถานที่ไหนก็ตาม ถ้าบุคคลภายในมีความรักใคร่สามัคคีกันแบบนี้ ย่อมสามารถที่จะสร้างชื่อเสียงและความเจริญรุ่งเรืองให้แก่หน่วยงานได้เป็นอย่างมาก ขอเจริญพรขอบคุณเจ้าหน้าที่ทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วย

 

ช่วงเดินทางเข้าสู่ที่พักแล้วก็ได้ข่าวน่าสลดใจ ซึ่งทางกรมบรรเทาสาธารณภัยได้แจ้งเข้ามาทางโทรศัพท์มือถือว่า ให้หลีกเลี่ยงเส้นทางตรงหน้าที่จะไป เนื่องเพราะว่ามีเหตุกราดยิงในโรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี ยังดีที่ได้รับการแจ้งเตือน พวกเราจึงสามารถที่จะหลีกเลี่ยงเส้นทางนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด..!

เรื่องเหล่านี้ เมื่อวานก็เพิ่งจะมีข่าวที่คุณครูคนหนึ่ง ได้ลงโพสต์เพื่อที่จะตำหนิลูกศิษย์ของตนที่ไม่มีความเคารพในครูบาอาจารย์อะไรเลย โดยที่ใช้กิริยาวาจาหยาบคายมาก ๆ ในความรู้สึกของกระผม/อาตมภาพ จนกระทั่งกลายเป็นไวรัลไปทั่วสื่อโซเชียล ปรากฏว่าวันนี้มีเหตุนักเรียนกราดยิงครูบาอาจารย์และเพื่อนฝูงเสียชีวิตไปหลายราย โดยเฉพาะตนเองก็ทำอัตวินิบาตกรรม คือยิงตัวเองด้วย แต่ได้ข่าวล่าสุดว่ายังไม่เสียชีวิต..!

การที่เด็กนักเรียนคนหนึ่งตัดสินใจถึงขนาดยิงปู่ย่าของตนเองก่อน แล้วก็ยิงคุณครู ตลอดจนกระทั่งเพื่อนนักเรียนนั้น เราต้องคิดดูว่าภายในโรงเรียนนั้นมีแรงกดดันมหาศาลขนาดไหน ? เนื่องเพราะว่าส่วนใหญ่แล้วไม่ว่าที่ใดก็ตาม บุคคลที่มีสัญชาตญาณความเป็นสัตว์มากกว่าความเป็นคน ก็คือถือว่าผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจะเป็นผู้ชนะ ก็มักจะทำการกดข่มคนอื่นอยู่เสมอ ครั้นคนไหนถ้ายอม "หงอ" ให้ก็มักจะโดนบีบคั้น โดน "บูลลี่" อยู่ตลอดเวลา

เรื่องพวกนี้แม้แต่สมัยกระผม/อาตมภาพเรียนอยู่ก็เจอมาโดยตลอด เนื่องเพราะว่าเข้าชั้นประถมปีที่ ๑ ตอนอายุ ๗ ขวบ แต่ว่าเพื่อนร่วมห้องจำนวนหนึ่งนั้นอายุ ๑๗ - ๑๘ ปีกันแทบทั้งนั้น เนื่องเพราะว่าสมัยก่อนมีการ "ตกชั้น" ก็คือถ้าสอบไม่ได้เกิน ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ก็ต้องเรียนซ้ำชั้นไปเรื่อย ๆ แล้วบรรดา "เจ้าพ่อ - เจ้าแม่โรงเรียน" ทั้งหลายเหล่านั้นก็อยู่มาจนโตเป็นหนุ่มเป็นสาว

พอถึงเวลาเห็นเด็กใหม่เข้ามาก็จัดการข่ม เพื่อที่จะเอาไว้เป็นลูกน้อง อยู่ในลักษณะเรียกใช้งาน หรือไม่ก็เรียกรับผลประโยชน์ต่าง ๆ แต่ด้วยความที่ว่ากระผม/อาตมภาพเองนั้นเป็นคนไม่ยอมคน ถึงจะตัวเล็กกว่า แต่ก็สู้ยิบตาไม่ยอมถอย ต่อให้ใหญ่เท่าใหญ่ ถ้าโดนเจ็บมาก ๆ เข้า ท้ายที่สุดเขาก็ถอดใจไปเอง ไม่กล้ารังแก โดยเฉพาะกระผม/อาตมภาพนั้นเรียนเก่งมาก ๆ ท้ายที่สุดทุกคนก็กลายเป็นมายอมลงให้ เพื่อที่ให้กระผม/อาตมภาพช่วยเหลือในเรื่องการเรียน

ดังนั้น..แค่เข้าชั้นประถมปีที่ ๑ ก็ต้องกลายเป็นหัวหน้าชั้น พอไปถึงชั้นประถมปีที่ ๓ ของโรงเรียนที่มีแค่ชั้นประถมปีที่ ๔ กระผม/อาตมภาพก็ต้องทำหน้าที่ประธานนักเรียนแล้ว และเป็นบุคคลที่ไม่เคยลืมตัว ก็คือไม่เคยใช้อำนาจของประธานนักเรียนไปรังแกใคร นอกจากช่วยเหลือในการดูแลเพื่อนฝูงแทนคุณครูอาจารย์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้กลายเป็นที่รักของทั้งคุณครูและเพื่อนฝูงมาโดยตลอด แต่ว่าบุคคลที่ยอมโดนรังแกนั้นก็มีอยู่ ไม่ทราบเหมือนกันว่าชีวิตของเขาจะขมขื่นขนาดไหน ? แต่ก็ไม่มีการตัดสินใจถึงขนาดยอมจบชีวิตตัวเองลงไปแบบเด็กคนนี้..!

 

จนกระทั่งมาทำงานที่กรุงเทพฯ ไปอาศัยอยู่ภายในซอยซึ่งมีบ้านคนไทยอยู่แค่ ๒ หลัง ก็คือบ้านของนาวาเอกจุรินทร์ จำไม่ได้ว่านามสกุลอะไร เป็นนายทหารเรือ และบ้านของพี่ชายกระผม/อาตมภาพเท่านั้น ที่เหลือล้วนแล้วแต่เป็นพี่น้องอิสลามิกชนทั้งสิ้น ซึ่งก็รักใคร่สามัคคีกันดี คบหากันอย่างชนิดสนิทสนม

แต่ก็มีบรรดาเจ้าพวกตัวแสบที่ตั้งตนเป็นเจ้าพ่อเจ้าแม่ประจำซอย เมื่อถึงเวลาก็มาข่ม แต่กระผม/อาตมภาพกับน้องชาย ซึ่งปัจจุบันก็คือพระครูธรรมธรแสงชัย กนฺตสีโลนั้น เป็นคนที่หนีคนไม่เป็นอยู่แล้ว ไม่ว่าเขาจะมามากน้อยเท่าไรก็ลุยเข้าใส่ ซึ่งคนต่อให้มากต่อมากด้วยกัน ถ้าคนข้างหน้าร่วงลงไปกองกับพื้นสัก ๒ คน ๓ คน ที่เหลือก็จะชะงักไปเอง..!

เพียงแต่ว่าเมื่อเขาทั้งหลายเหล่านั้นมา "ซูฮก" ให้เป็น "ลูกพี่" พวกกระผม/อาตมภาพไม่ได้มีนิสัย "ผู้นำฝูง" แบบนั้น ก็บอกเขาไปว่า "แค่เอ็งไม่มายุ่งกับข้าก็พอ" ในเมื่อนาน ๆ ไป เขาเห็นว่าเราไม่ตั้งตัวเป็นลูกพี่หรือเป็นหัวหน้าแก๊งค์ เขาก็จะไปยุยงคนอื่นเป็นหัวหน้าแก๊งค์ขึ้นมาแทน แล้วก็จะมาทำการข่มอีก ไม่ว่าจะมากี่คนกี่คณะ ท้ายที่สุดก็หามร่องแร่งกันกลับไปเสมอ..!

แต่บุคคลอื่นที่ไม่ต่อสู้ในลักษณะแบบนี้ ก็มักจะโดนเขาข่มเอาไว้ แล้วก็กลายเป็นผู้ที่ต้องสูญเสียผลประโยชน์ของตนเอง หรือไม่ก็กลายเป็นมือเป็นเท้า ไปทำเรื่องเลวทรามแทนเขาทั้งหลายเหล่านั้น หรือไม่ถ้าคุณฝีมือดี ขึ้นไปเป็นหัวหน้าแก๊งค์ ถึงเวลาอยู่ในยุทธจักรแล้วขาดสติ ก็จะไม่เป็นตัวของตัวเอง จะโดนยุยงให้ไปเล่นงานคนโน้นคนนี้ ตลอดจนกระทั่งปะทะกับแก๊งค์อื่น มีแต่จะพาให้บาดเจ็บล้มตายอยู่เสมอ..!

เรื่องพวกนี้จึงเป็นเรื่องที่เราท่านทั้งหลายจะต้องฝึกฝนในเรื่องของสติให้มากเข้าไว้ ไม่เช่นนั้นแล้วถึงเวลาขาดสติ ก็จะกระทำลงไปตามอารมณ์ของตนเอง ซึ่งมักจะส่งผลเสียมากกว่าส่งผลดี แต่ว่าเด็กนักเรียนคนนี้น่าจะตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า ในเมื่อตัวกูชีวิตก็ไม่เอาแล้ว ก็ขอกำจัดบรรดาตัวแสบต่าง ๆ ให้หมดไป เพื่อนนักเรียนอื่นจะได้ไม่ต้องลำบาก ว่าแล้วก็ไล่ยิงกระจายไปเลย..!

 

แต่จากลักษณะของการใช้ และอาวุธปืนที่ใช้ ต้องบอกว่าเจ้าของอาวุธปืนรู้จักเลือกใช้มาก ถ้าดูไม่ผิด คืออาวุธปืน CZ M75 Police ซึ่งถือว่าเป็นอาวุธที่มีความกะทัดรัด แม่นยำ ตลอดจนกระทั่งแข็งแรงเป็นอย่างยิ่ง

เนื่องเพราะว่ากระผม/อาตมภาพเคยซื้อให้ลูกปุ๊ก (นางสาวสุมาลี ตีรเลิศพานิช) เอาไว้ป้องกันตัวกระบอกหนึ่ง ยังจดจำถึงความแม่นยำและความคงทนของปืนรุ่นนี้ได้ แต่การที่เด็กใช้ปืนได้อย่างคล่องแคล่วนั้น คาดว่าคงเกิดจากเจ้าของปืน ซึ่งอาจจะเป็นปู่ย่าของผู้ตายทำการฝึกฝนเอาไว้ แต่ว่าสิ่งนี้ก็กลายเป็นดาบสองคม ในเมื่อวันที่เขาขาดสติ ถึงเวลาตั้งใจก่อเหตุ ก็กลายเป็นว่าสามารถที่จะก่อความร้ายแรงได้มากเป็นพิเศษ เนื่องเพราะว่าใช้อาวุธปืนเป็น..!

เรื่องทั้งหลายเหล่านี้เราต้องพินิจพิจารณาให้รอบด้านว่า บรรดาเพื่อนฝูงที่บีบคั้นเขาจนเข้าตาจนนั้น ทำอะไรกับเขาบ้าง ? ครูบาอาจารย์ที่โดนยิงเสียชีวิตนั้น ได้ช่วยเหลือหรือไม่ช่วยเหลือเขาอย่างไรบ้าง ? แล้วในขณะเดียวกัน ปู่ย่าที่โดนทำร้ายถึงขั้นเสียชีวิตไปด้วยนั้น ได้ดุด่าว่ากล่าวหรือได้บีบคั้นเขาในลักษณะใดบ้าง ? จึงทำให้เด็กคนหนึ่งรู้สึกว่าไม่มีที่พึ่ง ถึงขนาดยอมสละชีวิตตนเองได้ขนาดนี้..!

ท้ายที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคุณครูที่ประณามเด็กซึ่งไร้มารยาทในยุคนี้ก็ดี หรือว่าในเรื่องของเด็กที่ก่ออาชญากรรมขึ้นมาจากความขาดสติ ไม่ว่าจะด้วยแรงกดดันแบบใดก็ตาม ล้วนแล้วแต่ทำให้เรายิ่งมั่นใจว่าหลักธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น จึงจักเป็นที่พึ่งของเราได้ เนื่องเพราะว่าถ้าทุกคนมีศีลบริสุทธิ์บริบูรณ์ มีความเมตตากรุณาต่อกัน ก็จะไม่ทำให้เรื่องทั้งหลายเหล่านี้เกิดขึ้น

ในเมื่อเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นแล้ว ก็ไม่ใช่ให้เกิดขึ้นเสียเปล่า หากแต่ว่าต้องนำมาเป็นบทเรียนในการที่จะแก้ไขเหตุต่าง ๆ ตั้งแต่ต้น ไม่ใช่รอจนเหลืออดเหลือทนแล้วก่ออาชญากรรมร้ายแรงขึ้นมาในลักษณะแบบนี้อีก ถ้าเราสามารถที่จะเข้าใจว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาจากสาเหตุใดอย่างแท้จริง แล้วแก้ไขที่ต้นเหตุ เรื่องเหล่านี้ก็จะไม่เกิดขึ้นอีก ไม่เช่นนั้นแล้ว โรงเรียนซึ่งน่าจะเป็นเขตปลอดความรุนแรงทั้งปวง ก็จะกลายเป็นสถานที่ไม่ปลอดภัยอย่างที่ทุกท่านได้เห็นอยู่ในขณะนี้

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๗ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)